Yalıçapkını Bölüm II,V :)

Cihan üniversiteden mezun olduktan sonra Londra’ya master yapmaya gidecekti. Pasaport işlemlerini halletmek üzere Fatih’teki emniyet merkezine gitti. Kapıdan girerken duvara asılmış kağıtta yapılması gerekenleri okudu ve istenilenleri sırasıyla yerine getirdi. Para yatırdı, form doldurdu, bazı kağıtları kaşelettirdi... Yukarı çıkıp sıra numarası aldı. Önünde bulunan iki yüz civarı insanı görünce hayrete düştü. Kişi başına ayrılan süreyi görünce burnundan soludu. Zaman bir türlü geçmeyecekti. Üç polis memuru ayrı masalarda halkla sırayla ilgileniyorlardı. Oturacak yer de yoktu.

Kardeş oldukları belli olan iki küçük çocuk birbirlerini kışkırtıyorlardı ve büyük olan oturduğu yerden kalkıp kardeşini kovalamaya başladı. Cihan da oturmak üzere oraya yöneldi. Arkasından koşan adımlarla bir kadın onu geçti ve oturmak istediği yere oturdu. Cihan, horgörüyle karışık tebessüm etti ve bıkkınlıkla arkasını dönüp ayakta durmaya devam etti.

*gong*

-Aaa dur kız, sıra bana gelmiş.

Az önce Cihan’ın oturacağı yere oturan kadın şapşal ve pişkin bir ifadeyle gülümseyerek ayaktaki akrabasına konuşuyordu. Şişman gövdesini kaldırmakta zorlanarak ayaklandı. Çantasından birkaç belge çıkararak boşalan masaya geçti. “Başvuru formunuzu alabilir miyim?” diyen polis memuru saatlerdir yüksek tempoyla çalışmanın kendisine verdiği bezgin ifadeyle kadına boş gözlerle baktı. Panikle karışık yarım bir gülümsemeyle akrabasına bakan kadın tekrar polise döndü ve sempati bekleyen bir ses tonu ve yüz ifadesi ile;

-Başvuru formu mu dolduracaktık? Ben aşağıdaki memura sordum, burayı gösterdi. Ben de sıra numarası aldım. İnan olsun, iki saattir burada bekliyoruz. Perişan olduk yavrum. Ne gerekiyorsa beş dakikada halledelim bizi aradan sıraya al, olur mu güzel evladım? dedi.

-Valla teyzeciğim, etrafınıza bir bakın. Bunca insan burada böyle bir hata yapmıyorken sizin yapmanız normal mi sizce? Okuma yazmanız yok mu? İnsan resmi bir binaya gelirken duvarda allayıp pulladığımız yazıya bir göz atmaz mı? “PASAPORT BAŞVURUSU YAPACAKLARIN DİKKATİNE!!!” yazmışız o kadar, değil mi? Ben sizi şimdi tekrardan sıraya alırsam bunca insanın hakkını yemiş olmaz mıyım?

-Haklısın, haklısın da, bizim de cehaletimize ver evladım. Bilemedik.

-Valla kusura bakma teyze, biz kağıdı asmışız. İşini halletmeden gelmen senin suçun. Benim yapabileceğim bir şey yok. Tekrardan sıra numarası alır gelirsin.

-Ama burada da kimse bizi uyarmadı ki.

-Biz sizi uyarmak zorunda değiliz hanfendi.

Cihan’ın midesinden başlayıp tüm vücuduna doğru bir öfke dalgası yayıldı. Yüksek bir tonda “Ne demek zorunda değilsiniz? Sizin göreviniz halka hizmet değil mi?” demek zorunda hissetti kendini birden.

Tüm gözler ona dönmüştü. Polis memurlarının hepsi de öfkeli gözlerle ona bakıyordu. Cevap gecikmemişti.

-Tabi ki de değiliz! Biz burada kaç saat durmadan çalışıyoruz, bunun karşılığında ne kadar dinlenebiliyoruz haberin var mı? Bir de işimiz gücümüz yokmuş gibi beş dakikada bir anons geçelim istersen?

-Gerekirse onu da yapacaksın. Sen burada halka hizmet etmek için varsın.

Oturduğu yerden kalkan genç ve hoş bir kız, Cihan’ın koluna girdi ve “Benimle gelir misin?” diyerek onu salondan çıkardı. Kararlı bakışları ile Cihan’ı etkilemişti ve o da  buna itiraz etmedi. Sakin bir yere çektikten sonra kız konuşmaya başladı:

-Az önce koruduğun kadının senin oturmak için gittiğin yere nasıl aç bir şekilde koşup oturduğunu gördüm... Açgözlülük, en hoşlanmadığım şeylerden biridir. Cezasını bulacaktı ne güzel. Neden bırakmadın ki?

-Ben de hoşgörüsüzlüğe ve merhametsizliğe gelemiyorum!

-Ah... Aptal bir erkek daha...

Kız bunu gülümseyerek söylemişti. Cihan’dan etkilendiği, ona karşı olan bakışlarından ve yüzünün kızarışından belli oluyordu. Elini uzattı ve ”Ben Ceyda.” dedi.